Beau and Monique, Dogs, Dog, Travel, Australia, Photos and Pictures

Monday, September 1, 2008

Ja, ik ben goed aangekomen

Hallo allemaal,

Na afscheid te hebben genomen van de kids in Frankfurt, na hun de allerlaatste moederlijke raadgevingen te hebben gegeven, ging ik dan eindelijkk door het poortje. Caro had het er toch maar moeilijk mee, en om het voor haar makkelijker te maken leek het me beter om maar eerder door te lopen. Nog een keer zwaaien…………. en weg waren ze. Door de douane zonder enkel probleem, waar ze vorig jaar nog zo strikt mee waren, al je toiletspulletjes in een doorzichtig plastic zakje, bleek nu niet meer nodig. Sterker zelfs er werd raar gekeken dat ik het netjes in een zakje had zitten. Maar goed. Nog 3 kwartier wachten voor dat ik het vliegtuig in kan, en na alle incidenten met Qantas was in niet nerveus. Blij dat het nu ging gebeuren. Praatje gemaakt met een oudere Duiste mevrouw, ben helaas haar naam al weer kwijt. Maar het klikte wel meteen tussen ons. we hebben heerlijk zitten keuvelen en lachen. Dan eindelijk aan boord. Ik zat op het eind, gangpad, en 2 andere, FLINKE Duitse dames zaten naast me. Och Jee. ze nemen veel plaats in. Moeder en dochter, moeder was niet zo vriendelijk, dochter wel. Binnen het uur krijg je wat te eten, ik koos voor lamsvlees, en ik moet zeggen het was erg lekker. Daarna gaan de lampen uit en probeer je wat te slapen. Maar de moeder, die direct naast me zat, deed de armleuning omhoog, tja als je er bijna niet tussen past, maar daardoor kwam ze ook gedeeltelijk op mijn stoel terecht, niet erg comfortabel. Heb dus ook bijna niet geslapen, beetje wegdutten en weer wakker worden. Toen we landen in Singapore, moesten we echt het vliegtuig uit, koffers en zo moest je meenemen, de vorige keer kon je die gewoon laten liggen. We moesten dus echt overstappen. Ok ik sta dus te wachten om uit het vliegtuig te gaan en kijk om me heen en zie aan de overkant die Duitse mevrouw weer, vriendelijk naar me zwaaiend en beduidend te wachten op haar. Wat ik dus ook heb gedaan. Samen zijn we even het terras op geweest, en hebben een lekker biertje gedronken. Zo dacht ik nu slaap ik echt wel. Terug naar het vliegtuig, ik zou nu op stoel 54K zitten, maar bij boarding werd me gezegd dat ik stoel 31K zou krijgen omdat bij 54 de tevee het niet deed. Nou gelukkig maar 2 stoelen naast elkaar en ik zat aan het raam dus ik was al helemaal blij. Lang leek het dat er ook niemand naast me zou komen zitten, maar uiteindelijk stopte er een vrouw, en o jee ik kon wel janken, in de maat van de 2 Duitse vrouwen die eerder naast met gezeten hadden. Tja wat wil je, je kan moeilijk zeggen nee daar kun je niet zitten. Totdat er een jonge knul stopte en vroeg op welke plaats ik zat, ik zeg 31K, sorry zegt ie je zit verkeerd, dit is 32K, ik zeg o, sorry, en sta op om een plaats naar voren tegaan. hij nog zwak protesterend, van och dat hoeft toch niet, ik kan wel…………. maar verder kwam die niet, want ik zat al op mijn plaats, god dankend voor dit geweldige wonder. Toch ook hier niet veel geslapen, er was een zieke baby aan boord, die vreselijk moest overgeven, en veel huilde. Arm kind. Bij aankomst in Sydney was deze baby de reden dat we niet meteen mochten uitstappen, 2 dokters kwamen aan boord, om te kijken wat de baby had, gelukkig was het niets vreemds, anders hadden we er nu nog gezeten. Hehe eindelijk daar, al met al viel het toch wel mee. Nou koffer ff pakken en door douane. Dacht je dus, eerst komt mijn koffer maar niet en ik begon al in paniek te raken, want iedereen had de zijne zowat al, maat gelukkig kwam ie op het laatst toch de band op. Nou dus ff door de douane. Dus ook niet. Ik ging netjes in de rij staan, je moet zo’n formulier invullen wat je in Austrlie gaat doen enzo. De douane beambte kijkt op mijn formulier, en haalt me uit de rij. Ik dacht al nou gaan we het krijgen. Neemt ie me me naar de andere kant van de  hal en zegt, hier gaat het sneller. Aangezien er niemand anders stond, dacht ik, goh wat fijn. Maar ik werd extra goed geinspecteerd. Mijjn koffers moesten open, en er werden vragen gesteld als; heeft u zelf de koffers gepakt, heeft u ze bij u gehouden, weet u wat er in zit. Nog daagde me niets. Ik had niets te verbergen dus…………… daar kwamen zij dus ook achter en eindelijk mocht ik door. Naderhand dacht ik, natuurlijk, ik ben Nederlandse, en wat kunnen landgenoten van ons heel goed, ……. jip drugs smokkelen dus. Daarom hadden ze me uit de rij gehaald. Jammer dan geen vangst dit keer. Nou eindelijk was ik dus in Australie, en ja hoor daar is ie dan, Wayne, hij zat zich ook al zorgen te maken omdat het allemaal zo lang duurde. Gek dat ook al heb je elkaar zolang niet gezien, het meteen weer klikt en voelt alsof je niet weg bent geweest. Nou dit was een kleine opdate, wanneer ik weer schrijf weet ik niet, vanmiddag, het is nu maandagmorgen, gaan we naar Paul en Sharon, en eind van de week gaan we rondtrekken…………. dus tot gauw maar weer.

posted by Monique at 12:42 am  

Bookmark This

2 Comments »

  1. heej mamsie wat een gedoe bij die duoane!!! Je ziet er ook echt uit als een terrosrist of drugs smokkelaar LOL. maar je bent er nu daar gaat t om. veel plezier tot snel xxxx soozie

    Comment by soozie — September 2, 2008 @ 11:09 am

  2. Hey hey,,

    Jeeej Mamsie is er..!!Jeeej Hahahha,,Ben egt zo happy voor je dat je weer bij de liefde van je leven bent..!! hihi..!!mis je best wel maar ben egt veel blijer voor je hou supeer veel van jullie..!! dat jullie dat maar weten Vergeet me Prins & Prinses (macs & jade) Daaaaag Spreek je Snel xxxxXxxxx Mij

    Comment by Liene — September 2, 2008 @ 3:55 pm

Leave a comment


2006 - 2011 Content by Monique