Beau and Monique, Dogs, Dog, Travel, Australia, Photos and Pictures

Wednesday, September 24, 2008

Great Ocean Road and the 7 apostels

Dinsdag 17-09 Nadat we weer op het vaste land waren zijn we richting Melbourne gereden. Maar moeten halverwege echt nog een keer overnachten, We besloten om in Kingston te stoppen.

 Kingston_LobsterZoals de enorme lobster aan de kant van de weg al aangaf, is Kingston bekend om zijn kreeft. Ik vond dat het er maar stonk, jeetje, bleek opgedroogde zeewier op het strand te zijn. Naast ons motel lag een pup waar je heel lekker en niet te duur kon eten. Wayne had mediterranean pasta en ik een chicken schnitzel die zo groot als mijn bord was. mmmmmmmmmm was wel erg lekker. Na een wandeling door het plaatsje zijn we maar terug naar onze motelkamer en hebben nog ff tevee gekeken. Hier zagen we op het nieuws dat die storm toch wel veel schade had aangebracht in Adelaide en langs de kust.  Woensdag 18-09 Op weg naar de Great Ocean Road. En wat van we van iedereen gehoord hadden klopt, het was weer eens een geweldig uitzicht.

 The London Bridge

In het water herrezen grote rotsten, donker rood van kleur, zoals we eerder de weg hadden gezien. Dit waren de 12 apostels. Op elk uizicht punt zijn we wel ff gestopt en waren blij dat we deze weg gekozen hadden. tot nu….

the 7 apostelsToen we iets verder waren gingen we ineens van het strand weg en de bergen in, en als ik zeg bergen dan bedoel ik bergen, met diepe dalen aan elke kant van de auto. Niet voormij dank je wel, er zullen beslist mensen zijn die dit fantastisch vinden maar aan mij is dit niet weggelegd. Porbeerde daarom ook niet naar links of naar rechts te kijken, zoveel bochten in die weg, niet te geloven, en tegenliggers die je tegenkomt rijden niet altijd op een normale manier. Ik denk dat ik was wit om de neus heb gezien, want ik hou echt niet van hoogtes, en dit waren hoogtes. Gelukkig voor dat het donker werd zagen we een stadje, Apollo Bay heel erg toeristisch maar goed, we zijn toch maar gebleven en een motel opgezocht. Alles was hier verschrikkelijk duur dus bij wijze van uitzondering hebben we ons maar een meat lovers pizza gehaald en die voor de tevee in onze motel kamer opgegeten. Wel erg slecht geslapen door een verschrikkelijke ijskast op de kamer en een buurman die volgens mij alle bomen in die bergen aan het omzagen was. Donderdag 19-9 zijn we vroeg vertrokken op weg naar Melbourne, we kwamen alleen een beetje verkeerd uit en reden langs Melbourne in plaats van ernaar toe, wat zou het ook, gewoon weer een stad zoals zoveel andere. We zijn toen in een ruk doorgereden naar Sydney, was vanaf Apollo Bay toch wel zo’n 1000 km was. Zijn tussen door natuurlijk wel gestopt om wat te eten, en ik heb hier de beste spaghetti gegeten die ik ooit heb geproeft, tja was door een Ialiaanse klaargemaakt. En wat is het dan fijn om weer thuis te zijn, lekker in eigen bed, fantastisch geslapen. Zo dit was onze rondreis, waar we toch wel het een en ander hebben mee gemaakt, ik heb genoten in ieder geval.

posted by Monique at 11:36 am  

Bookmark This

Wednesday, September 24, 2008

Seals en Koala walk

Zondag 12-09 onze laatste dag op Kangaroo Island, morgen om half 2 gaat onze Ferry terug. Voor vandaag gaan we eerst op weg naar Seal Bay. Wayne vindt dit leuk om te zien, wij in Nederland zijn wel eem beetje gewend aand zeehonden maar hier in Australie niet. Het was koud en heel erg winderig, vooral zo kort op het strand. We moesten via een lange brug naar het strand lopen, het strand zelf mocht je alleen op als een Seal Tour nam, dat vonden wij niet zo nodig. Vanaf de brug kon je het skelet van een baby walvis zien liggen. Toch nog aardig indrukwekkend. De seals zaten overal verspreid, je kon ze al zien liggen onder de brug. Bij het strand aangekomen, zag je ze wel maar ze lagen toch wel op een afstand. Het leuke was als er een vauit de zee het strand op kwam, ze zeilen mee op de golven, alsof ze body surfen. Een kleintje kwam op die manier aan en ging meteen opzoek naar wij denken zijn moeder. Rende op elke seal af die hij zag om er dan vervolgens achter te komen dat ze dat niet was. Omdat het zo koud was en de wind je bijna omver blies zijn we niet zolang gebleven.

 nieuwsgierige Koala

Iets verder op was de Koala Walk, een hele rij aan bomen waren de koala’s van het eiland zich thuis voelen. En ja hoor ik heb er nog nooit zoveel in het wild gezien. Een koala met jong zat op een heel duidelijke plaats en de kleine bekeek ons nieuwsgierig. We waren een klein stukje van de Koala moeder vandaan, toen we ineens een gekraak hoorde, we dachten dat de tak waar de Koala moeder zat was afgebroken, dus we renden terug. Bleek het een Canadees meisje te zijn de geprobeerd had dichter bij de Koala moeder te komen en duidelijk uit de boom was gevallen doordat de tak afbrak waar ze opstond. Maar er was volgens haar niets aan de hand. We waren al weer een heel stuk verder toen haar vriend op ons af kwam rennen dat ze zich toch bezeerd had en of we hem konden helpen haar uit haar benarde positie te halen. Ze zat onder de boom tegen de boomstam aan omringd door struiken. We hebben haar er uiteindelijk uit gekregen en ik zeg tegen haar als je een Koala wilt vast houden ga dan naar Pauls Place, en Wayne waarschuwde haar nog eens om niet zomaar bij een wild dier in de buurt te willen komen, ook al is het een Koala, heb je de klauwen aan haar poten al eens gezien en ze heeft een jong, erg dom hoor.Toen we verder liepen werd ik plotseling aangevallen door een vogel, een megpie, die waarschijnlijk haar nest ergens in de buurt had, Wayne lag natuurlijk weer in een duek, totdat de vogel nog een aanval inzette en ook hem te pakken wou nemen, vervolgens dook ie weer op mij af en ik voelde de wind van de vogel boven mijn hoofd en hoorde het kleppen van zijn bek. Wayne wist hem uiteindelijk te verjagen, door willde gebaren en geluiden te maken. Daarna moesten we allebei toch wel lachen, wat idioot ook, aangevallen worden door een vogel, je verwacht van alles in Australie maar niet dit. Nu begon het weer toch wel erg slecht te worden en we zijn maar terug gegaan naar ons huisje, en daar nog maar eens de BBQ aangezet, lekker lamkoteletjes erop aardappelsalade erbij, sla en mais. ’s Nachts begon het toch wel heel erg te stormen, hagel, wind zo hard dat we dachten dat het dak van het huis eraf vloog. En het hield maar niet op, de volgende morgen stormde het nog zo. We zouden eigenlijk de Ferry van 13.00 hebben maar we zijn maar meteen op pad gegaan om te kijken of we niet met de Ferry van half 11 mee konden. We reden voor de laatste keer bij ons huisje weg, en wat zien we, een kanga in onze tuin. Bij de Ferry aangekomen werd ons verteld dat het normaal geen probleem zou zijn om mee te kunnen maar de Ferry van half 11 was gecancelled vanwege de storm en ze konden ons niet zeggen of die van een uur wel zou gaan, ze zouden ons bellen. Nou daar zaten we dan, geen huisje en een storm die ons bijna omver blies. ZIjn in de pup maar ff wat gaan eten en om 12 uur kregen we te horen dat de Ferry van 13.00 ook niet ging en ze ons op de Ferry van half 8 ’s avonds hadden geboekt. Tja wat moet je dan ?? We zijn naar de Toeristen Informatie gegaan en de vrouw zei ons dat we ook konden omboeken naar morgen en ze wist ergens nog wel een huisje dat we tot morgen konden huren. Nou dat hebben we maar meteen gedaan.

 huisje aan het strand

Het huisje lag meteen aan het strand en de eigenaresse was een heel oud vrouwtje maar heel erg vriendelijk. Het huisje was heel mooi, en alles was er aanwezig, maar ook een beetje ouderwets. Maar goed, we waren heel blij droog te zitten en gingen naar de winkel om wat vlees te halen zodat we ’s avonds zelf konden koken. Helaas doordat de boor niet was gekomen was er ook geen nieuw vlees, en van echt koken was geen sprake. We hebben toen maar was macaroni gemaakt, dat toch wel erg lekker was. De volgende morgen om half 11 konden we eindelijk met de Ferry mee, en we waren toch wel erg blij weer op het vaste land aan te komen.

posted by Monique at 12:53 am  

Bookmark This

Monday, September 22, 2008

Vervolg reis; Kangaroo Island

Chalet emu bay

Vrijdags zijn we op tijd weggegaan in Victors harbor, zodat we op tijd in Cape Jervis waren voor de Ferry naar Kangaroo Island. We hadden nog tijd om ergens ff te ontbijten en een wandeling te maken. Maar het was best koud en het waaide verschrikkelijk. Dus naderhand toch maar in de auto afgewacht tot de Sealink zou komen. Deze zou ons naar Penneshaw brengen, van daar uit moesten we eerst naar Kingscote, een uur rijden en dan verder naar Emu Bay waar onze caravan zou staan die we gehuurd hadden. Nou na een zeer heftig boottochtje, het ging wel erg op en neer m oet ik zeggen, kwamen we aan. We konden alleen boodschappen in Kingscote doen, daar hadden ze een supermarkt en een bakkerij en slager. we waren van plan om lekker zelf te koken deze paar dagen. Eenmaal in Enu Bay aangekomen en we ons bij de receptie melden, werd ons verteld dat de caravan nog niet leeg was, het stel dat er nu inzat, de vrouw was vreselijk ziek, en hadden nog een paar dagen bijgeboekt, en die vrouw wilde liever niet worden verlegd. Dus of we het erg vonden dat we ipv een caravan een soort chalet kregen, natuurlijk voor dezelfde prijs. Nou daar hadden wij echt niets op tegen, vooral toen we het huis zagen. Geweldig, met veranda, 2 slaapkamers, volledig ingerichte keuken, badkamer, tevee en verwarming. en een uitzicht, tjonge recht op zee. ook kon je een BBQ huren voor 5 dollar per dag, daar hebben we dan ook alle dagen gebruk van gemaakt. Heerlijk op de veranda, bbq,biertje erbij en een uitzicht om stil van te worden. Het was ’s nachts wel heel erg stil, we hadden natuurlijk al een week in motels geslapen en de meeste waren toch wel langs drukke wegen, en nu was alles muisstil, en je hoorde van alles buiten bewegen, tja wildlife………..Als je niet weet wat er rondloopt kan het toch wel een beetje eng zijn, maar moe van de reis val je toch wel snel in slaap.

chalet enu bay australie

Zaterdags morgens zijn we eerst opweg gegaan naar de Rocks. Hier kon je door een soort van tunnels bij het strand uitkomen, helaas was het vloed, dus konden we het strand niet op, Wayne klom de rotsen op en had een prachtig uitzicht, ik ben niet zo klimmerig dus bleef in de tunnels wachten. We wilden heel graag naar Paul’s place, een opvang voor wilde dieren, die gewond waren of waar de moeder van was omgekomen. Maar hij had maar een rondleiding per dag en ging pas om 12 uur open, dus zochten we Pandana’s wildlife maar op, was ook een mooie, de eigenaar kwam even naar buiten om ons geld in ontvangst te nemen, gaf een een kaart van de omgeving en verdween weer. Och je ziet wel wat dieren, maar alles achter gaas, en dat had ik allemaal eigenlijk wel gezien, maar goed,hebben toch alles bekeken. Er was een Kaketoe die heel graag onze aandacht had, zo gauw als we verder leipen zei die ” Hello” en als we bij hem kwamen dan zei die niets meer, best grappig. Viel toch wel een beetje tegen, we hadden wel wat voer meegenomen en een kanga zat met zijn hele hoofd in het zakje. Toen zijn we op weg gegaan naar Pauls Place en na ff te hebben gewacht bij de poort, kwam Paul aanrijden en zei, sorry dat ik laat ben, mijn dochtertje had de sleutels van de poort laten verdwijnen. Met ons waren er nog een paar chinezen en een italiaans stel daar. Die chineze vrouwen waren al bang van de hond die ons kwam begroeten, en ik dacht nog dat zal me wat geven. Paul was een fantastische man, heel erg gedreven en gepassioneerd door zijn dieren. Hij vangt van alles op, van eenden tot kangaroes, er liep echt van alles rond.

monique geeft kangaroo de fles

Bij binnen komst begon hij zijn kanga’s te roepen, KANGA’s come on, en ze kwamen hoe die dat voor elk kaar kreeg, geen idee. Toen vroeg ie of ik de Dutch Girl en kangaroe de fles wou geven, en ja hoor dat wou ik wel. En pats boem had ik een volwassen kanga in mijn armen liggen en een fles in mijn hand om hem mee te voeren, hij bleef ok nog als een baby liggen, we hebben ons rot gelachen. De Italiaanse wou ook wel maar de chinese vrouwen vonden het maar niets. Paul liep iets verder voorruit een andere wei in en het was zo grappig om elk dier achter hem aan te zien lopen. we kregen een emmer in de handen geduwd, gevuld met voer, de bedoeling was dat we iedreen die daar was wat voer lieten pakken zodat ze de dieren konden voeren, maar er waren 2 schapen, en echt geen kleintjes, die waren toch zo volhardend en staken iedre keer hun koppen in de emmer. Ik heb nog blauwe plekken op mijn benen van hun aanhoudend gedrag. Ik moest ze niet die schapen, en Pauls hond ook niet, die was bang van ze. We werden weer meegenomen naar een ander weiland, en deze was voor de andere dieren verboden terrein.

Monique en koala australie

Paul kwam met een koala aangelopen, deze was hier als baby binnen gekomen en hij had hem zelf groot gebracht, en je mocht hem vasthouden. Och geweldig ik was in Koala Heaven, het was zo’n snoepje, en hield van zijn eucaliptische blaadjes, ik mocht hem best lang vasthouden , maar dat zal wel komen omdat Paul met Wayne in gesprek was en de chinezen er bang van waren. Ik vond alles best, ik had de koala vast. Helaas moesten we toch een keer verder, maar ook het volgende was weer dolle pret. Wayne werd tegen een schutting geplaatst en kreeg voer op zijn hoofd gelegd en voor dat we het in de gaten hadden kwamen er 2 emoe hoofden over de schutting heen en begonnen van het voer te eten, ik heb in geen jaren zo hard gelachen. Dagen ernaar vonden we nog overal voer. Daarna werden we meegenomen naar de vogels, en dit vond ik wel een beetje eng, we gingen in de kooien en Pauls vrouw had me net verteld dat bij de zwarte kakatoes onrust heerste, omdat er net een nieuwe was binnen gebracht.

monique with kakatoe australie

Uiteindelijk had ik er toch een op mijn schouder zitten en nog iets kleins op mijn hoofd, dus het viel allemaal nog al mee. Paul wou ons laten zien hoe een schaap werd geschoren dus we moesten een stukje lopen naar een schuur waar de schapen werden geschoren. Het schaap dat geschoren werd was er nogal rustig onder, ik dacht dat het in slaap gevallen was, maar had er duidelijk geen moeite mee dat hij geschoren werd. Na het scheren werd de wol op een sorteer tafel uitgespreid en opeens pkat Paul me bij mijn arm en zegt tegen Wayne dat hij een Dutch girl zal laten verdwijnen. Ik werd gevraagd de wol vast te houden en ondertussen was Paul er een gat in het maken en voor ik het wist had ik de hele wol over mijn hoofd en het enigste wat je nog zag was mijn gezicht. Iedereen lag in een deuk natuurlijk, en een kleinere kind zei dat ik eruit zag als een schaap.

wayne en slang australieTerug bij de andere dieren, haalde Paul in een keer een slang tevoorschijn, en hing het dier om Wayne’s nek. Wayne vroeg hem wat voor slang het was, en Paul zie, ik heb geen idee ik heb hem net opgepakt. Ik zeg JA JA ik geloof je meteen, maar het was een Caper Snake. Ook ik heb hem omgehad, en wat een geweldig gevoel, je denkt altijd dat een slang heel glibberig is, maar dat was totaal niet. De chinezen zaten ondertussen aan de andere kant van de heg, want jeetje een slang….. Ook werd er net een baby Possum binnen gebracht en ik mocht het even vasthouden, gewikkeld in een doek, ook al zo’n doetje. Dat was het einde van Pauls Place. en we vonden het geweldig en hebben dat ook tegen Paul gezegd, dat we het geweldig vonden wat hij hier voor de dieren doet. We hebben het entree geld dan ook verdubbeld, we vonden het echt meer dan de moeite waard. En als er iemand, ooit naar Kangaroo Island gaat, Je moet Pauls Place gezien hebben. Hierna zijn we naar het strand gereden en van het uitzicht genoten met een lekker bietje in de hand.

posted by Monique at 10:49 am  

Bookmark This

« Previous PageNext Page »


2006 - 2011 Content by Monique