Beau and Monique, Dogs, Dog, Travel, Australia, Photos and Pictures

Sunday, September 21, 2008

Van Sydney naar Adeleide, Kangaroo Island, Great Ocean Road en terug naar Sydney

vee op de weg australie

Op maandag 8 september begon onze reis naar Adeleide. Spannend, benieuwd wat we allemaal zullen zien en meemaken. Eerste vakantie van alleen Wayne en mij. Na vol getankt te hebben gingen we op weg. Leuk heel veel kaketoes langs de weg, voordat ik het zei, dacht ik ik hoop dat ze ook blijven zitten”. maar dat deden ze dus niet, met als gevolg dat we er eentje geraakt hebben. Bah, geen leuk begin van onze reis, maar ja dat moet je toch weer snel achter je laten, we konden er niets aan doen. Je maakt de gekste dingen mee onderweg, ineens is er een auto met een bord dat je zegt dat er vee op de weg is, en ja hoor, koeien waar je maar kunt kijken, gelukkig stonden deze aan de kant van de weg dus konden we toch rustig doorrijden. Wat ons opviel op deze eerste route was dat er erg veel dode kangaroes langs de weg liggen, hoop toch echt niet dat ons dat gebeurd, vond de kaketoe als genoeg. In Goulbourn zijn we gestopt voor onze picknick, hadden daags tevoor verse garnalen gekocht, en broodjes gemaakt, dus alleen wat te drinken hoeven kopen. Goulbourn staat bekend om zin schapen en er was dan ook een reuze schaap aan het begin van het dorp. Daarna zijn we doorgereden naar Wagga Wagga, (vindt dit zo’n leuke naam) waar we rond 5 uur aankwamen, we hadden vreselijke honger, maar moesten wachten tot 6 uur voordat de restaurants op gingen. Hebben daarna wel erg lekker gegeten. ik had Lam roast en Wayne schnitzel. Daarna nog ff tevee kijken en vroeg naar bed want we willen morgen weer vroeg op, we zien wel waar we dan uitkomen.

het rode zand van australie

Op dinsdag hebben we eigenlijk alleen maar gereden, de weg leek eindeloos, en er was in de verste verte geen mens te zien. De grond was rood, wel een geweldig gezicht, maar ook wel een beetje eng, wat als er iets gebeurd, we hadden allebei geen bereik op onze mobile telefoons, dus we zijn maar doorgereden tot we eindelijk een stadje in zicht hadden. Balranald, hier zijn we gestopt voor wat te eten, en ff onze benen te strekken. Overal waar we keken waren er wel beelden van kikkers, heel vreemd, bleek dat de kikkers door dit stadje komen op weg naar……………… tja dat weet ik ook niet. Maar was wel grappig om te zien.

remarks kikkers australie

Verder gereden tot aan Renmark. Zijn hier dan ook uiteindelijk gestopt, motel geboekt en door het stadje heengelopen. De beheerster van het motel had ons naar een restaurant aan de Murray River gewezen, waar we dan ook naar toe zijn gegaan. Geweldig uitzicht, veel vogels en pelikanen. Ook hier hebben we weer heerlijk gegeten voor weinig geld. We vonden de omgeving zo mooi dat we besloten, ook na eigenlijk een hele dag rijden dat we hier nog een dag zouden blijven en bij terug komst bij het motel hebben we dan ook meteen een dag bijgeboekt. De volgende dag zijn we hier op zoek gegaan naar kangaroes, en vonden ze uiteindelijk ook. Een drietal stond op een klein landweggetje, ik uit de auto, proberen een foto te maken, 2 sprongen al meteen weg, de 3e bleef me maar aanstaren, en liet me best wel dicht bij komen tot ook hij dacht, ok dit is dichtbij genoeg en er van door huppelde. We zijn naar de rivier gelopen en hebben daar ff lekker van het zonnetje genoten, en wat gegeten. Onder een grote boom lagen nog meer kangaroes maar die sprongen al meteen weg toen we onze neus ook maar lieten zien. Later die middag zijn we terug gegaan naar het restaurant waar we de vorige dag gegeten hadden, daar was een terras aan het water een ideale plaats om een lekker biertje te drinken en dan wat te eten. Eenmaal daar leerde we de eigenaar kennen, en Wayne vertelde dt we op zoek waren geweest naar koala’s maar geen enkele hadden gevonden. Dat kan kloppen zegt Jack (was zijn naam) we hebben ze allemaal naar de overkant van de rivier moeten verplaatsen omdat ze aan de weg aan het werken zijn en er te veel koala’s omkwamen. Toen vroeg hij of we iets te doen hadden en wij zeiden, nee eigenlijk niet kwamen om wat te eten. Hebben jullie zin om mee te gaan op een boottocht, de Murray op. Zou ongeveer 2 uur duren. Natuurlijk zeiden wij, daar hadden we wel zin in.

de boot van jack en vicky murray australie

Zijn vrouw Vicky was ook aan boord en wat mensen van de overheid. Jack had nl een systeem aan boord waardoor ze het water van de Murray kunnen gebruiken om bv af te wassen en de was te doen. Het systeem aan boord zuiverd het water als ze het binnenhalen en ook weer als ze het terug de Murray in pompen. Dit allemaal vanwege het water tekort in Australie. Hier zag de Murray er nog heel gezond uit maar later op onze trip hebben we gedeeltes gezien waar het water erg laag stond. De jongens van de overheid vertelden dat ze ook met Amsterdam in gesprek waren geweest, voor alle woonboten daar.

monique murray australie

De boottrip was geweldig en Jack deed er alles aan dat ik een Koala te zien kreeg, Geweldige mensen, ook Vicky’s vader was aanboord en een stel vrienden van Jack en Vicky. Op de terugweg werd er een BBQ opgestart, en werden we ook nog uitgenodigd om mee te eten. Dat was de woensdag van de eerste week. Donderdags gingen we richten Drovers Run, naar de set van Mcleods Daughters.

gungallan hotel mccleods daughters australie

Op Internet vertelde ze dat je een tour kon nemen om de ranch te bekijken. Eenmaal aangekomen vonden we wel Gungallan Hotel, maar geen ranch, dus binnen maar ff vragen waar de ranch precies lag. Binnen hing het vol met foto’s van de cast. De eigenaar liet ons foto’s zien en wees ons de weg naar de ranch, maar zei ook dat we niet verder zouden komen dan de poort want er werden geen mensen toegelaten. We hebben daarom maar niet meer verder gezocht, en zijn verder gereden, heb wel foto van het hotel, dus toch wat.

ferry naar kangaroo island australie

Ff verder op weg zijn we in een klein plaatsje gestopt om wat te eten, vonden een klein eetcafeetje aan de kant van de weg, en toen we wat bestelde zei die man meteen tegen mij jij bent niet van hier he, nee zei ik ik ben van Holland. Zegt die vrouw vanhem; ik ben ook van holland, van Haarlem. Ze was drie toen ze met haar ouders op de boot over was gekomen. Toch sprak ze nog wel Nederlands, dat kwam door Opa zei ze die stuurde altijd Nederlandse Comics. Wat een toeval weer. Na het eten verder gereden naar Adelaide, en daar een motel geboekt en de Ferry om naar Kangaroo Island te gaan. Zijn toen verder gereden tot aan Victors Harbor, zodat we de volgende morgen nog maar een uurtje hoefden te rijden naar Cape Jervis waar de Ferry aankomt.

posted by Monique at 11:07 am  

Bookmark This

Friday, September 5, 2008

Bondi Beach, and Royal National Park Sydney

Monique Bondi Beach

Omdat bij Sharon en Paul iedereen in de ziekenboeg lag met de griep, zijn we die dag naar Bondi Beach gegaan. Een van de bekenste stranden van Australie, rijke mensen schijnen hier te wonen. Gelukkig was het weer wel lekker, want het is niet echt warm hier. Maandag en dinsdag waren tot nu toe de beste dagen eruit. Het is ook net lente hier, dus wat wil je. Aan het strand is het toch altijd wel heerlijk vertoeven ook al is het geen zwemweer. Gewoon op een bankje zitten en naar de mensen kijken is. Er zijn ook surflessen in het water en dat is ook erg leuk om te zien. Als ze voor de eerste keer kunnen staan en met een klein golfje meesurfen. hahahahaha wel grappig, de reactie dan. Alsof de de grootste golf hebben bedwongen.

Flora Fauna Australie

De volgende dag zijn we naar het National Park geweest, nog geen tien minuten rijden van waar we wonen, heb je het mooiste park dat je ooit hebt gezien. Ik zei meteen dit is Peters (mijn schoonbroer) plaats om te vissen, hij zou het geweldig vinden. Waar je ook maar kijkt is er water. Er zijn kaketoes, die duidelijk aan mensen gewend zijn want ze blijven rustig zitten. We hebben hier een bushwalk gemaakt, en de hoeveelheid aan verschillende bloemetjes die er groeien is geweldig. Er was opeens een heel lekkere reuk, en we wisten maar niet waar het vandaan kwam. naar goed rond snuffen vonden we een boom die hele kleine witte bloemetjes aan zich had die toch wel overheerlijk roken, we hebben een klein takje mee naar huis genomen , en je ruikt het nu nog. Op het begin van het pad zegt Wayne even kijken of we bereik hebben op de telefoon voor als er wat gebeurd je wel iemand kan bereiken. Nou dat bleek zo te zijn dus we konden gaan. Nu er geen vakanties zijn en de kids in school is het er zo rustig, je hoort zoveel verschillende geluiden en vooral de kaketoes natuurlijk. Er zat een man te vissen, maar had nog niet veel gevangen zei die. We hebben toch zeker wel een uur rondgelopen, maar om nog verder te gaan zonder iemand die het gebied kent was niet echt verstandig, dus zijn we maar teruggelopen.

Monique en Kakketoe

Bij de auto aangekomen zagen we er gas bbq’s staan die je gratis kunt gebruiken. Toen Wayne er een uit probeerde, waren we meteen omringt door kaketoes, die hoopten op een gratis maaltijd. Eenmaal weer in de auto kwamen we langs een coffeehut, dus ff eruit voor een kopje. Hier zaten oude van dagen uit een bejaarde tehuis uit Hurstville, waar wij ook wonen, en ze hadden kaketoes om zich heen zitten. Ze waren de kaketoes koekjes aan het voeren. Een man had er een op zijn schouder zitten, en hij gaf ons ook een koekje om aan de kaketoes te voeren. Voordat je het weet heb je er 3 op je schouders zitten. Eerst vond ik het maar een beetje eng, maar ze waren heel lief, en het stukje koekje dat je ze gaf namen ze echt heel voorzichtig. Geweldig, en wat een klauwen hebben ze, was blij dat ik een dik vest aan had. Tijd om verder te gaan, eenmaal in de auto mist Wayne zijn telefoon. Dus terug naar de coffeehut, maar nee hoor. Dus het enigste wat we konden doen was terug naar de plek waar we de bushwalk hadden gemaakt, en het stuk dat we gelopen hadden, terug te lopen. Ik dacht, nou die zie je dus nooit meer terug, maar we waren nog niet eens zover en ja hoor daar lag ie. Waarschijnlijk op de plek waar Wayne gekeken had of ie bereik had. De man zat nog steeds te vissen en begon nou redelijk wat te vangen zei die. We zijn toen nog een stukje verder het park ingereden en waar we een parkeeplaats zagen toch maar weer een stukje gaan lopen. Nou geweldig, een mooi meertje, met een mooi stukje strand erbij en toen we verder liepen zagen we dat het meertje overging in de zee. Jammer dat het geen zwemweer was. Ook was er een watervalletje, niet te geloven en dit is maar 10 minuten van Hurstville.

Australie Meer National Park

posted by Monique at 12:12 pm  

Bookmark This

Monday, September 1, 2008

Ja, ik ben goed aangekomen

Hallo allemaal,

Na afscheid te hebben genomen van de kids in Frankfurt, na hun de allerlaatste moederlijke raadgevingen te hebben gegeven, ging ik dan eindelijkk door het poortje. Caro had het er toch maar moeilijk mee, en om het voor haar makkelijker te maken leek het me beter om maar eerder door te lopen. Nog een keer zwaaien…………. en weg waren ze. Door de douane zonder enkel probleem, waar ze vorig jaar nog zo strikt mee waren, al je toiletspulletjes in een doorzichtig plastic zakje, bleek nu niet meer nodig. Sterker zelfs er werd raar gekeken dat ik het netjes in een zakje had zitten. Maar goed. Nog 3 kwartier wachten voor dat ik het vliegtuig in kan, en na alle incidenten met Qantas was in niet nerveus. Blij dat het nu ging gebeuren. Praatje gemaakt met een oudere Duiste mevrouw, ben helaas haar naam al weer kwijt. Maar het klikte wel meteen tussen ons. we hebben heerlijk zitten keuvelen en lachen. Dan eindelijk aan boord. Ik zat op het eind, gangpad, en 2 andere, FLINKE Duitse dames zaten naast me. Och Jee. ze nemen veel plaats in. Moeder en dochter, moeder was niet zo vriendelijk, dochter wel. Binnen het uur krijg je wat te eten, ik koos voor lamsvlees, en ik moet zeggen het was erg lekker. Daarna gaan de lampen uit en probeer je wat te slapen. Maar de moeder, die direct naast me zat, deed de armleuning omhoog, tja als je er bijna niet tussen past, maar daardoor kwam ze ook gedeeltelijk op mijn stoel terecht, niet erg comfortabel. Heb dus ook bijna niet geslapen, beetje wegdutten en weer wakker worden. Toen we landen in Singapore, moesten we echt het vliegtuig uit, koffers en zo moest je meenemen, de vorige keer kon je die gewoon laten liggen. We moesten dus echt overstappen. Ok ik sta dus te wachten om uit het vliegtuig te gaan en kijk om me heen en zie aan de overkant die Duitse mevrouw weer, vriendelijk naar me zwaaiend en beduidend te wachten op haar. Wat ik dus ook heb gedaan. Samen zijn we even het terras op geweest, en hebben een lekker biertje gedronken. Zo dacht ik nu slaap ik echt wel. Terug naar het vliegtuig, ik zou nu op stoel 54K zitten, maar bij boarding werd me gezegd dat ik stoel 31K zou krijgen omdat bij 54 de tevee het niet deed. Nou gelukkig maar 2 stoelen naast elkaar en ik zat aan het raam dus ik was al helemaal blij. Lang leek het dat er ook niemand naast me zou komen zitten, maar uiteindelijk stopte er een vrouw, en o jee ik kon wel janken, in de maat van de 2 Duitse vrouwen die eerder naast met gezeten hadden. Tja wat wil je, je kan moeilijk zeggen nee daar kun je niet zitten. Totdat er een jonge knul stopte en vroeg op welke plaats ik zat, ik zeg 31K, sorry zegt ie je zit verkeerd, dit is 32K, ik zeg o, sorry, en sta op om een plaats naar voren tegaan. hij nog zwak protesterend, van och dat hoeft toch niet, ik kan wel…………. maar verder kwam die niet, want ik zat al op mijn plaats, god dankend voor dit geweldige wonder. Toch ook hier niet veel geslapen, er was een zieke baby aan boord, die vreselijk moest overgeven, en veel huilde. Arm kind. Bij aankomst in Sydney was deze baby de reden dat we niet meteen mochten uitstappen, 2 dokters kwamen aan boord, om te kijken wat de baby had, gelukkig was het niets vreemds, anders hadden we er nu nog gezeten. Hehe eindelijk daar, al met al viel het toch wel mee. Nou koffer ff pakken en door douane. Dacht je dus, eerst komt mijn koffer maar niet en ik begon al in paniek te raken, want iedereen had de zijne zowat al, maat gelukkig kwam ie op het laatst toch de band op. Nou dus ff door de douane. Dus ook niet. Ik ging netjes in de rij staan, je moet zo’n formulier invullen wat je in Austrlie gaat doen enzo. De douane beambte kijkt op mijn formulier, en haalt me uit de rij. Ik dacht al nou gaan we het krijgen. Neemt ie me me naar de andere kant van de  hal en zegt, hier gaat het sneller. Aangezien er niemand anders stond, dacht ik, goh wat fijn. Maar ik werd extra goed geinspecteerd. Mijjn koffers moesten open, en er werden vragen gesteld als; heeft u zelf de koffers gepakt, heeft u ze bij u gehouden, weet u wat er in zit. Nog daagde me niets. Ik had niets te verbergen dus…………… daar kwamen zij dus ook achter en eindelijk mocht ik door. Naderhand dacht ik, natuurlijk, ik ben Nederlandse, en wat kunnen landgenoten van ons heel goed, ……. jip drugs smokkelen dus. Daarom hadden ze me uit de rij gehaald. Jammer dan geen vangst dit keer. Nou eindelijk was ik dus in Australie, en ja hoor daar is ie dan, Wayne, hij zat zich ook al zorgen te maken omdat het allemaal zo lang duurde. Gek dat ook al heb je elkaar zolang niet gezien, het meteen weer klikt en voelt alsof je niet weg bent geweest. Nou dit was een kleine opdate, wanneer ik weer schrijf weet ik niet, vanmiddag, het is nu maandagmorgen, gaan we naar Paul en Sharon, en eind van de week gaan we rondtrekken…………. dus tot gauw maar weer.

posted by Monique at 12:42 am  

Bookmark This

« Previous Page


2006 - 2011 Content by Monique