TARONGA Zoo’s baby elephant is alive despite early predictions he had died in the womb. Porntip gave birth to the calf this morning, zoo spokesman Mark Williams told AAP today.On Monday, staff at the Sydney zoo said ultrasounds showed the calf was in an upside down position, making it impossible for the mother to give birth. Zoo staff previously believed the calf had died in the womb on Sunday night, but now admit they were mistaken.”Remember you are dealing with a three tonne animal. It’s very hard to get absolutes,” Mr Williams added.The male calf was delivered at 3.27am AEDT today.Zoo director Cameron Kerr said the baby was in a very delicate situation.”Her dedicated keepers reported the amazing news early this morning that the calf had been born and was showing signs of life,” he said in a statement.Taronga’s veterinary team immediately rushed to the elephant barn to assist Porntip and the calf.”He said the vet team is working to support both mum and baby.Previously, after six days of intensive labour by Porntip, keepers and veterinarians had found none of the five vital signs that would have indicated the calf was still alive.The zoo’s senior veterinarian and world-leading expert on elephant births, Dr Thomas Hildebrandt, said on Monday it would be a miracle if the calf was born alive.But following the birth today, Mr Kerr said the possible effects of the protracted labour on the calf were yet to be determined, and it may not survive.”While this is incredible news, the young calf still has a long way to go,” he said.”There are no guarantees of its long-term survival at this early stage but we hope that its birth against the odds will stand it in good stead.”

Creator of Skippy, the Bush Kangaroo

John McCallum, the man behind the children’s television show Skippy, died aged 91 on February 3, 2010.The Australian, who also acted in films of the 1940s and 50s, was best known writing, directing and producing Skippy, The Bush Kangaroo from 1966. An Australian, John was born in Brisbane in 1918 and began his career in theatre in London. He trained at the Royal Academy of Dramatic Art in London and worked with the Shakespeare Memorial Theatre and the Old Vic. His theatre work both in the UK and Australia continued through the 1950s and into the 60s, while much of his big screen work involved working with his wife, Googie Withers. Then the Nine Network in Australia booked 91 episodes of Skippy over the three seasons, the popular show with the catchy theme tune being syndicated around the world and sold to 128 countries. The show is still shown in Australia to this day. In a recent interview, he said: “Lee Robinson came up with the idea of a boy and a kangaroo. It was really his idea. And we worked on that – I wanted to call it ‘Hoppy’. “He said, no, Skippy. Skippy had a better ring to it for the children. And so three or four of us put in $5,000, we made a pilot, took it round the world, sold quite a few countries, including England.” In 1992, he was made an Officer of the Order of Australia for his services to drama and theatre. He was survived by his wife.

Ja, onze puppies zijn pup af, of nou ja Lady en Noelle wel, Kira mag nog een maand van de puppie status genieten. Kira is ondertussen gesterilliseerd en binnnen kort moet ook Noelle er aan geloven. Wat was het moeilijk om Kira bij de dierenarts achter te laten. Ze keek me aan met een blik van “Waar ga je heen ” Hey vergeet je niet is, totale ontredering in haar ogen. Moest in de auto toch wel even een traantje laten hoor, maar vermaande mezelf met de woorden, doe niet zo gek, je kan haar vanmiddag al weer ophalen.  ’s middags, toen we haar gingen halen moesten we eerst wat dingen doorspreken, wat ze wel en niet mocht, na de operatie. Kira zat in een kamertje dicht bij de balie en kon ons horen, en begon eerst zachtjes te jammeren, toen lichtelijk te blaffen alsof ze zeggen wou, “ik ben hier hoor “!!!!! Wat was ze blij ons te zien en wij niet minder om haar te zien. Alles goed gegaan, gelukkig. De eerste 2 nachten met haar en Noelle onder in de woonkamer op een matras geslapen, want o jee wat als ze ’s nachts aan de hechtingen gaat zitten likken of zo. We hadden haar een oud t-shirt aangedaan, staart door de hals en 2 extra gaten gemaakt voor de achter pootjes. Maar ze is er die hele week niet aangekomen, dus dat t-shirt hebben we de 2e dag maar weg gelaten. Wel werd ze steeds ongeduldiger, ze wou naar buiten en ver wandelen en dat mocht niet, de eerste 2 dagen alleen ff plassen en vanaf de 3e dagrustig een klein blokje om. Wat je bij Kira dan rustig kunt noemen, want buiten is ze echt niet rustig.  Na 8 dagen gingen de hechtingen eruit, ze liep weer even vrolijk bij de dierenarts naar binnen hoor, wel ff blaffen naar de dierenarts, zo van Ja jij was het…. Het was allemaal heel netjes geheeld en mocht ze weer lekker wandelen en spelen. Aangezien mijn oudste dochter op zichzelf is gaan wonen is Lady nu natuurlijk ook het huis uit. Als Susan moet werken dan komt ze wel overdag logeren, en dat elke dag weer feest, alsof ze mekaar jaren niet gezien hebben. En Noelle, onze kleine, lieve rustige Noelle, moet dus binnen kort. We moeten het wel een beetje plannen zodat er een lang weekend tussen zit, in verband met rustig aan doen en buiten wandelen. Is toch fijner als je dan zelf thuis kunt zijn. Ze is onze kleine happy chappi, als er iemand binnenkomt dan pakt ze haar balletje en loopt er heel blij mee rond. Kira verwelkomd iedereen met een luid geblaf, zij is een echte ondeugd.  Binnenkort kom ik wel weer met een nieuwe opdate.

Christmas Tree
In 16th-century Germany fir trees were decorated, both indoors and out, with apples, roses, gilded candies, and colored paper. In the Middle Ages, a popular religous play depicted the story of Adam and Eve’s expulsion from the Garden of Eden. The Christmas Tree was brought to England by Queen Victoria’s husband, Prince Albert from his native Germany. The famous Illustrated News etching in 1848, featuring the Royal Family of Victoria, Albert and their children gathered around a Christmas tree in Windsor Castle, popularized the tree throughout Victorian England. It was brought to America by the Pennsylvania Germans

Mistletoe
Mistletoe was used by Druid priests 200 years before the birth of Christ in their winter celebrations. They revered the plant since it had no roots yet remained green during the cold months of winter. The ancient Celtics believed mistletoe to have magical healing powers and used it as an antidote for poison, infertility, and to ward of evil spirits. The plant was also seen as a symbol of peace, and it is said that among Romans, enemies who met under mistletoe would lay down their weapons and embrace. Scandanavians associated the plant with Frigga, their goddess of love, and it may be from this that we derive the custom of kissing under the mistletoe. Those who kissed under the mistletoe had the promise of happiness and good luck in the following year.

Holly, Ivy and Greenery
In Northern Europe Christmas occurred during the middle of winter, when ghosts and demons could be heard howling in the winter winds. Boughs of holly, believed to have magical powers since they remained green through the harsh winter, were often placed over the doors of homes to drive evil away. Greenery was also brought indoors to freshen the air and brighten the mood during the long, dreary winter. Legend also has it that holly sprang from the footsteps of Christ as he walked the earth. The pointed leaves were said to represent the crown of thorns Christ wore while on the cross and the red berries symbolized the blood he shed

Poinsettias
A native Mexican plant, poinsettias were named after Joel R. Poinsett, U.S. ambassador to Mexico who brought the plant to America in 1828. Poinsettias were likely used by Mexican Franciscans in their 17th century Christmas celebrations. One legend has it that a young Mexican boy, on his way to visit the village Nativity scene, realized he had no gift for the Christ child. He gathered pretty green branches from along the road and brought them to the church. Though the other children mocked him, when the leaves were laid at the manger, a beautiful star-shaped flower appeared on each branch. The bright red petals, often mistaken for flowers, are actually the upper leaves of the plant.

The Candy cane
It was not long after Europeans began using Christmas trees that special decorations were used to adorn them. Food items, such as candies and cookies, were used predominately and straight white candy sticks were one of the confections used as ornamentation. Legend has it that during the 17th century, craftsmen created the white sticks of candy in the shape of shephreds’ crooks at the suggestion of the choirmaster at the Cologne Cathedral in Germany. The candy treats were given to children to keep them quiet during ceremonies at the living creche, or Nativity scene, and the custom of passing out the candy crooks at such ceremonies soon spread throughout Europe. According to the National Confectioner’s Association, in 1847 German immigrant August Imgard used the candy cane to decorate a Christmas tree in Wooster, Ohio. More than 50 years later, Bob McCormack of Albany, Georgia supposedly made candy canes as treats for family, friends and local shopkeepers. McCormack’s brother-in-law, Catholic priest Gregory    Keller, invented a machine in the 1950s that automated the production of candy canes, thus eliminating the usual laborious process of creating the treats and the popularity of the candy cane grew. More recent explanations of the candy cane’s symbolism hold that the color white represents Christ’s purity, the red the blood he shed, and the presence of three red stripes the Holy Trinity. While factual evidence for these notions does not exist, they have become increasingly common and at times are even represented as fact. Regardless, the candy cane remains a favorite holiday treat and decoration.

Christmas cards
A form of Christmas card began in England first when young boys practiced their writing skills by creating Christmas greetings for their parents, but it is Sir Henry Cole who is credited with creating the first real Christmas card. The first director of London’s Victoria and Albert Museum, Sir Henry found himself too busy in the Christmas season of 1843 to compose individual Christmas greetings for his friends. He commissioned artist John Calcott Horsley for the illustration. The card featured three panels, with the center panel depicting a family enjoying Christmas festivities and the card was inscribed with the message “A Merry Christmas and a Happy New Year to You.”

Christmas Stockings
According to legend, a kindly nobleman grew despondent over the death of his beloved wife and foolishly squandered his fortune. This left his three young daughters without dowries and thus facing a life of spinsterhood. The generous St. Nicholas, hearing of the girls’ plight, set forth to help. Wishing to remain anonymous, he rode his white horse by the nobleman’s house and threw three small pouches of gold coins down the chimney where they were fortuitously captured by the stockings the young women had hung by the fireplace to dry.

Halloween heeft een zeer rijke en tevens ver in het verleden reikende geschiedenis. Het mag worden beschouwd als één van de oudste feestdagen tot op heden, met wortels die duizenden jaren teruggaan. Eigenlijk is Halloween een combinatie van 3 feestelijkheden,‘Samhain’ (Kelten), ‘Pomona’ (Romeinen)  en ‘Allerheiligen en Allerzielen’ (Christendom), die elk doorheen de eeuwen heen hun stempel hebben gedrukt op dit winterfeest. De Keltische Impuls; Halloween vond zo een 2000 jaar geleden zijn bakermat bij de Kelten, meer specifiek bij de oude druïden, de toenmalige Keltische priesters, die leefden in wat nu Engeland, Frankrijk, Schotland en Wales word genoemd. De moderne versie van deze feestdag vandaag de dag is nog steeds ondergedompeld in de tradities, mythes en legendes van het oude Keltische volk. Zij waren voornamelijk een landbouwers- en herdersvolk en magie had een centrale plaats in hun cultuur. De Kelten kenden veel natuurmythen en hun religieus streven was vooral gericht op een vreedzaam samenleven met de natuur. Daarmee hing het geloof aan lokale goden, landgeesten, elfen, dwergen, heilige bronnen, bomen en stenen nauw samen. De Kelten vierden hun nieuwjaar, dat Samhain werd genoemd, op 1 november. Dit feest markeerde het einde van het seizoen van de zon en het begin van het donkere en koude seizoen. De Keltische nieuwjaarsavond begon op het moment dat het nieuwe jaar aanving met de donkere fasen van het jaar, vergelijkbaar met een nieuwe dag die voor hen begon vanaf zonsondergang. Op dezelfde wijze werd in vele culturen het begin van de winter beschouwd als de aanzet tot het nieuwe jaar. Met een feest, dat soms meerdere dagen kon duren, vierden ze het einde van het seizoen van de zomer, het wegkwijnen van de kracht van de zon. De aanvang van een nieuw jaar werd gevierd als een omwenteling in hun leven, een hernieuwing van het rad van het leven. Zo werd Samhain het belangrijkste feest. In een cultuur met een lineair concept over de tijd, zoals de onze, is nieuwjaarsavond een mijlpaal op een lange weg die  gaat van geboorte tot dood. Bijgevolg maakt het nieuwjaarsfeest gewoon deel uit van die tijd. Voor de oude Kelten lag dit evenwel anders. Zij hadden een cyclische opvatting over de tijd. In zo een kader representeerde een nieuwjaarsavond een punt buiten de tijd, een fase waarin de natuurlijke orde van het universum weer overging in de primordiale chaos, om zichzelf voor te bereiden op het herstel van een nieuwe orde. Samhain fungeerde dus als een nacht die buiten de tijd bestond. Zo een nacht behoorde noch tot het ene noch tot het andere jaar. De Kelten geloven immers dat alle keerpunten, zoals de tijd tussen de ene dag en de andere, de ontmoeting van de zee en het strand of de overgang van het ene naar het andere jaar, mochten worden beschouwd als magische periodes. De jaarsverandering was de krachtigste van al die keerpunten. Oogstfeest & Slachtfeest; Vermits de Kelten een agrarisch volk waren, waren hun feesten steeds heel sterk seizoens- gebonden. Ze moesten de goddelijke machten gunstig stemmen met het  oog op een gezonde veestapel en oogst. Bovendien duidden ze de gang van de seizoenen aan en ook de tijdstippen waarop de mensen na hard labeur aan verkwikking en verpozing toe waren. Samhain was de laatste oogstperiode van het jaar en alle gewassen moesten geoogst worden. Vruchten die na die dag nog aan de bomen hingen, mochten niet meer worden geplukt. Elk gewas dat nog op de velden stond, werd als taboe beschouwd. Het was een offer voor de natuurgeesten en ongeschikt voor huiselijke consumptie. Men was er van overtuigd dat de Puca, een nachtelijk creatuur, sommigen hebben het over elfen, de vruchten en gewassen zouden vernietigen of besmetten. Maar voor de Kelten als herdersvolk was dit niet alleen een tijd om te oogsten, maar ook om te slachten. De kuddes moesten van de velden gehaald worden om tot aan de lente in de stallen te leven. Het was een hele karwei om het vee van de zonnige zomerweiden in de bergen naar de lagergelegen dorpen te brengen. De kuddes werden uitgedund en enkel de sterkste kweekdieren werden gespaard. De rest van het vee werd geslacht en fungeerde als voedsel voor de lange winterperiode die voor de deur stond. Tijdens het oogstfeest werden vuren aangelegd in het dorp en meestal een stropop verbrand, die vooral in de lente- en zomerfeesten een rol speelde. Tijdens Samhain kon men jammer genoeg niet de winter verdrijven maar de koude kon toch nog een tijdje op afstand worden gehouden. Daarvoor diende het grote vuur dat ’s avonds ontstoken werd. Het verbranden van de stropop erin had niet alleen betrekking op het verjagen van de koude, maar betekende ook het doorgeven van de vruchtbaarheid. Het stro was datgene wat nog overbleef van de vorige oogst en om de vruchtbaarheid hieruit los te maken, werd een deel van dat stro verbrand. Hierbij  werden de geesten van de overledenen beschouwd als hoeders van de vruchtbaarheid in de wintertijd. Het winterfeest stond vanzelfsprekend ook symbool voor de afsluiting van het oogstseizoen en het aanleggen van de wintervoorraad. Het was ook het moment dat dedoden herdacht werden. Deze periode werd ook vaak gebruikt om te divineren of te orakelen om zo zaken van levensbelang te weten te komen. Dodenfeest; Samhain was ook de tijd van de dood. Dieren werden geslacht en het was een tijd waarin veel oudere stamgenoten aan de dood bezweken omdat de koude zijn intrede deed. Zo evolueerde Samhain langzaam tot een dodenfeest. Eigenlijk begon Samhain als een jacht- en oogstfeest, maar geleidelijk aan kwam er de herinnering bij aan diegenen die hen gedurende de 12 laatste maanden verlaten hadden. Meer nog, deze component werd hoe langer hoe belangrijker, in die mate zelfs dat hij als hoofdelement naar voren werd geschoven.  De Kelten waren er heilig van overtuigd dat de grenzen tussen de wereld van de mens en de ‘Andere Wereld’ op die bewuste nacht geopend werden, zodat allerhande geesten op aarde konden ronddolen.  Zij meenden dat er tijdens die nacht een barst in de tijd ontstond, dat de ‘Andere Wereld’ zeer nabij was. De dunne band tussen de twee werelden verdween.  Gedurende dit interval was de normale orde van het universum opgeheven. De grenzen tussen de natuurlijke en supernatuurlijke orde waren tijdelijk veranderd, een magisch moment waarop de wetten van tijd en ruimte opgeheven waren. Zo kon de spirituele wereld zich vermengen met deze van de levenden. De deuren van de ‘Andere Wereld’, stonden open. Er bestonden dus geen duidelijke grenzen tussen de wereld van de levenden en die van de doden en klaarblijkelijk vielen die helemaal weg tijdens het grote Samhainfeest.  Hierdoor waren de Kelten er van overtuigd dat de doden op die nacht naar de aarde terugkeerden. Het lag voor de hand dat door de naderende winter, de arme, huiverige, hongerige geesten van de kale akkers en bladloze bomen naar de beschutting van het vertrouwde huis dreef. Het gaat vooral om de terugkomst van de afgestorvenen van het laatste jaar. Deze zouden een lichaam zoeken om in te wonen. Bijgevolg trokken de doden op aarde rond op zoek naar levenden, met als enig doel hen in bezit te nemen. Men  geloofde dat dit hun enige hoop was om het leven na de dood te kunnen bereiken. Ook geloofden ze dat alleen de slechte geesten terugkwamen. De oude Keltische druïden waren er namelijk van overtuigd dat op Samhain, Satman, de God van de dood, de menigte van slechte geesten tevoorschijn riep. De doden zouden vernieling en rotzooi komen veroorzaken onder de levenden omdat zij jaloers waren op hen en daarom grappen probeerden uit te halen. Ook konden de doden verschillende vormen aannemen. Het waren alleen de slechte geesten die de gedaante van een dier, de slechtsten die van een kat, toebedeeld kregen en voor de nodige angst en kwelling onder de levenden zorgden. Die geesten, waarvan ooit gezegd werd dat ze wild en krachtig waren, waren nu slecht en ze hadden iets kwaads in zich. Hoewel sommige van onze voorouders helemaal niet verrast waren door de terugkomst van de overledenen, was de overgrote meerderheid van de toenmalige bevolking er toch niet gerust in. Erger nog, zij waren er bevreesd voor. Het was duideijk dat de levenden niet in hun nopjes waren om in bezit genomen te worden door geesten die naarstig een lichaam zochten om tijdelijk in te verblijven. Hun enige doel was die te sussen en te bedaren om op die manier stoutmoedige grappen en kwellingen in de kiem te smoren. Of het hen zo onaangenaam mogelijk te maken zodat ze wegbleven. Wat dat laatste betreft opteerden sommige voor een koele ontvangst. In functie daarvan werden in de nacht van 31 oktober de vuren in de huizen gedoofd, zodat het er koud was en de geesten aanvoelden dat ze ongewenst waren. Tegelijkertijd werden toverformules opgezegd om over meer kracht te beschikken. Verkleden en vermommen hoorde ook tot de mogelijkheden. De levende hoopte zo dat de doden dachten dat hij/zij één van hen was. Vermomd nam men deel aan een soort van dwaaltocht. Men trok naar de rand van het dorp om de kwelgeesten buiten het dorp te houden. Het maken van lawaai was ook een van de mogelijke ingrediënten. Men had er alles voor over om zo destructief mogelijk over te komen.Andere overledenen wachtte een heel wat aangenamere thuiskomst. Allereerst mochten zij rekenen op een verlichte ontvangst. Er werden voor hen in elk huis en elke kamer kaarsen gezet om hen naar hun vroegere woonst te leiden. Daarenboven werden ze gunstig gestemd met eten en drinken. Er werd een plaats aan tafel of bij het vuur voorzien. Als voedsel werden vooral zoetheden en cakes geserveerd, terwijl wijn hun dorst moest lessen. Soms werd ter ere van hen een avondmaal gehouden, met levenden en doden rond dezelfde tafel, waarbij niet gesproken werd. De levende gasten hielden zich stil uit eerbied voor de dode, maar ook om zich te bezinnen over de dood als een belangrijk deel van de levenscyclus.Ook de druïden droegen hun steentje bij. Zij geloofden ook dat tijdens de nacht van Samhain geesten op aarde ronddoolden en dat de God Samhain legioenen van duivelse geesten op de been bracht. Daarom ontstaken zij ‘bonfires’ om die geesten angst in te boezemen. Het gewone volk daarentegen bootste de geesten na en trok van deur tot deur, verkleed in griezelige kostuums en gewapend met uitgeholde bieten, de latere Jack-o’-Lanterns, om te bedelen voor kleine gaven zoals stukjes fruit, koeken en ander voedsel, de latere Trick or Treats. Men geloofde dat offergaven hen zouden vrijwaren van plagerijen door de geesten. Bonfire; Het feit dat de band tussen de wereld van de levende en de ‘Andere Wereld’ verdwenen was, vertoonde daarenboven ook nog een heel ander aspect. Men was bevreesd voor de kwellingen van de terugkerende geesten maar anderzijds werd de mogelijkheid gecreëerd om te communiceren met deze overledenen.  Zoals eerder werd gesteld, was bij zo een chaotische periode de afscheiding tussen de werelden het kleinst. Er was mogelijkheid tot communicatie met de overledenen en de geesten werden voor alles en nog wat geraadpleegd. Was dit enerzijds een periode van angst, dan was het anderzijds ook de ideale tijd voor waarzeggerij. Samhain werd beschouwd als de gunstigste tijd voor voorspellingen omtrent  gezondheid, geluk, dood en huwelijk of om de wensen voor het volgende jaar te formuleren. Allerhande methodes waren hier goed voor. Het bijten in appels, het gooien van noten in het vuur of het bakken van cakes met gelukstekens erin, waren de meest beproefde praktijken. Dit kreeg nog een extra dimensie omdat de Kelten geloofden dat 31 oktober exact tussen de herfstige dag-en-nacht-evening en de winterzonnewende lag. Met hun vertrouwen in de astrologie waren zij er heilig van overtuigd dat het ook een zeer gunstig moment was voor diverse magische handelingen. Maar ook het uithalen van allerhande grappen sloot zich al spoedig bij deze traditie aan. Dit alles vormde een laatste uitlaatklep voordat de somberheid van het winterseizoen zich aankondigde. Dit Keltisch feest is dus de eigenlijke oorsprong van Halloween. Oorspronkelijk was het een nacht van betovering waar mensen geacht werden zich te beschermen tegen kwade machten. De Romeinse Impuls ;Het feest van Samhain nam deels een nieuwe wending toen de Romeinen,in de eerste eeuw na Christus, het land van de Kelten veroverden en bezetten. Zij introduceerden er namelijk hun feest ‘Pomona’.Het resultaat was dat de tradities en rituelen van twee verschillende culturen samenvloeiden, werden gewijzigd en versmolten, waardoor er een gezamenlijk herfstfeest ontstond. Het eigenlijk concept van Samhain bleef wel ongeveer behouden, maar onderinvloed van de Romeinen werd er heel wat zoet fruit gegeten. En zo werd meteen ook de pompoen in onze contreien geïntroduceerd. Voor de Romeinen was de periode rond 1 november, net zoals bij de Kelten, erg belangrijk. De Romeinen hielden dan een oogfeest, gewijd aan de godin Pomona. Zij was in het oude Rome de godin van het fruit en de tuinen. Ook werd zij voorgesteld als de geliefde van vele oude, Romeinse boerse godheden, o.a. Silvanus en Picus. Voorts stond Pomona als koningin van de oogst ook symbool voor mildheid en vruchtbaarheid. Vandaar dat zij in de kunst voorgesteld wordt terwijl ze op een grote korf van fruit en bloemen zit,  met een hoorn van overvloed op haar voet. Anderen meten haar als voornaamste attribuut het snoeimes toe.Appels waren het gewijde fruit van Pomona. In streken van het Romeinse rijk ontstond met Samhain dan ook al vlug de gewoonte om fruit te eten en weg te geven, uiteraard voornamelijk appels. Het lijdt geen twijfel dat allerhande spelletjes met betrekking tot waarzeggerij, zoals het bijten naar appels, die nu nog met het huidige Halloween verbonden zijn, tot Pomona terug te brengen zijn. Na jaren van Romeinse overheersing hebben dus de gewoontes van het Keltisch Samhain zicht tot één groot feest vermengd met de geplogenheden van de Romeinse Pomona. Toch volgde er een nieuwe en meteen laatste injectie, namelijk die van het Christendom.De Christelijke Impuls;Het Christelijk feest van Allerheiligen en ook Allerzielen is een loutere kerstening van het Keltische Samhain. Ongewoon is dit trouwens niet. Heel wat christelijke feesten kenden één of meer prechristelijke voorlopers. Daar is niets verkeerd mee. Het mag  een kunst van het Christendom genoemd worden om op de bestaande realiteit, handig in te spelen en ze te integreren in de eigen entiteit. Allerheiligen werd vroeger op verschillende data gevierd, afhankelijk van de streek. Een veel voorkomende datum was 13 mei, maar onderinvloed van vooral de Ierse Kerk, die de heidense praktijken van Samhain wilden doen vergeten, werd Allerheiligen verplaatst naar 1 november. Het was de paus Gregorius IV (827-844) die in 835 daarvoor tekende en het was Lodewijk de Vrome (814-840) die er wat later een verplichte rustdag van maakte. Zodoende verspreidde Allerheiligen zich over de toenmalige wereld en dit is meteen ook de verklaring waarom Samhain en Allerheiligen zo dicht bij elkaar liggen, wat de datum betreft. In de 3de en 4de eeuw nam de Kerk enorm in ledenaantal toe. Men probeerde de grote massa, de toenmalige heidenen, te bekeren. Wanneer bleek dat dit niet zo eenvoudig was als gedacht, gooide men het over een andere boeg. Het bestaande feest van Samhain werd behouden, maar werd gevierd in naam van de Kerk. Dat gebeurde niet zonder slag of stoot. De snelle verspreiding en impact van het Christendom deden de mensen hun gewoontes zomaar niet vergeten. Zij bleven op de vooravond van Allerheiligen, Samhain en Pomona gedenken. Dat had ook wel een sinister gevolg. Er groeide argwaan tegen de Kerk, die geleidelijk aan reageerde en stelde dat de goden, godinnen en andere spirituele krachten van de traditionele religies duivelse misleidingen waren, dat de spirituele praktijken van de Kelten wel echt waren, maar dat het toch manifestaties van de duivel bleven. Later in de Middeleeuwen werd dit nog versterkt door Samhain te associëren met heksen, zwarte katten, boze geesten en vleermuizen. Heks met zwarte kat Het geloof in die geesten ebde bij de Kelten echter stilaan weg, hoewel de tradities nog deels in ere werden gehouden. Dit bleef zo tot de Kerk een nieuwe dimensie aan het feest gaf. Voor de Kerk was het niet een feest van alle doden, zoals dat voor de Kelten wel het geval was,  maar alleen het gedenken van de zaligmakende doden, van de gelovige gestorvenen. De Kerk verkoos dus om enkel de heilige mensen te vereren, die een voorbeeldig leven achter de rug hadden. Het originele feest van de heidense God van de dood werd op die manier een herdenken van de Christelijke dood. Het werd dus een gedenkdag voor alle heilige gestorvenen, in België en Nederland werd die dag ‘Allerheiligen’ genoemd, in Engeland ‘All Hallows’ of ‘Hallowmas’. Later werd 2 november, bij ons ‘Allerzielen’ genaamd, in Engeland ‘All Souls’, door paus Johannes XIX (1024-1032) ingesteld om het lot van de arme zielen te herdenken en voor hun zielenheil te bidden. Met dit gebed hoopte men de zielen uit het vagevuur te verlossen. In de praktijk was Allerzielen voor het gewone volk een mogelijkheid om hun geliefde doden te eren. De meeste graven werden versierd, er werden lampjes gebrand en ondanks protest van kerkelijke zijde zetten sommigen er ook eten en drinken neer. Hieruit is in sommige streken de gewoonte gegroeid  om op Allerzielen brood uit te delen aan de armen. Ook ontstonden zielenbroodjes zoals krakelingen, zoolgebakjes en gevlochten broodjes… Deze lekkernijen vinden we ook terug tijdens Halloween.  Het is opvallend hoe sterk dit vereren via offers verbonden is met onze Germaanse en Keltische voorouders. Ook zij brachten offers voor hun ronddolende doden. Er werd gevierd met vuurstapels, en parades van mensen verkleed als heilige, engel of duivel. De Kerk kon er in elk geval niet voor zorgen dat de mensen hun roots vergaten en op 31 oktober bleven de mensen de mix van het Pomona- en het Samhainfeest trouw vieren. Naarmate de tijd verstreek, vermengden de gebruiken van de verschillende feesten zich en de avond voor Allerheiligen die de Engelsen aanvankelijk ‘Eve of All Saints’ of ook wel ‘All Hallow’s Eve(ning)’ noemden, verbasterde tot ‘Hallowe’en’ en tot slot tot Halloween.  Verdere evolutie…Het klinkt misschien cru, maar met stellige zekerheid mag er vanuit gegaan worden dat mochten de Verenigde Staten er niet geweest zijn, Halloween nooit meer geworden was dan wat lokale Angelsaksische folklore. Halloween was overal zo goed als dood en vergeten tot er in de laatste helft van de 15de eeuw er iets gebeurde dat de overleving en de groei van dit heidense winterfeest heeft gered. In 1492 landde namelijk Columbus in de ‘Nieuwe Wereld’. Met het ontdekken van Amerika en de belofte van geloofs- en gewetensvrijheid werden zij die geloofden in de druïdische traditie plots opnieuw aangemoedigd om hun oude praktijken nieuw leven in te blazen. Maar het was echter een aardappelhongersnood die alles definitief in beweging zette. In de jaren 1840 zette een grote aardappelschaarste miljoenen Ieren en Schotten het mes op de keel. Het was sterven of emigreren naar Amerika. Miljoenen mensen kozen voor dit laatste. Met zo een grote instroom van mensen waren er voldoende impulsen en middelen aanwezig om de feestdag van de druïden, weliswaar op vreemde bodem en in een andere levensruimte, nieuw leven in te blazen. Halloween kreeg de naam ‘Oidche Shamhna’ (= nacht van Samhain) toebedeeld en de oude tradities werden onderhouden. Net zoals de Keltische religie de gewoontes van de Romeinse bezetters had overgenomen, paste de Keltische Samhainovertuiging zich weer aan de nieuwe omgeving aan. De toenmalige Amerikanen namen de meeste Keltische praktijken gewoonweg over zoals bijvoorbeeld de bonfires, trick or treat, bobbing for apples… en legden er hun eigen accenten in. De pompoen als vervangmiddel voor de raap bij de Jack-o’-Lanterns is daar een goed voorbeeld van. Het Keltisch Samhain werd zo een beetje het Amerikaanse Halloween. Trick or Treat Vandaag de dag wordt Halloween op 31 oktober gevierd met zoetigheden, pompoenen (cf. Pomona), zwarte katten, magie, kwade geesten (cf. Samhain), spoken, skeletten en doodskoppen (cf. Allerheiligen). Het is een feest waarbij kleine kinderen als spoken worden verkleed en met uitgesneden pompoenen als lantaarns langs de huizen gaan en vragen om een traktatie of dreigen met een grap (Trick or treat).  Ook is  er een stijgende belangstelling voor de aankleding en versiering van feest en feestgangers waarneembaar die haar inspiratie vindt in zo groot mogelijke griezeligheid. Hoe griezeliger, hoe beter! De laatste decennia heeft Halloween vanuit Amerika zich stilaan over heel West Europa verspreid, vooral onder invloed van griezelfilms, televisieseries en de commercie. Daarbij wordt de vermeende heidense achtergrond sterk benadrukt. Het feest wordt voorgesteld als een Keltisch feest van 2000 tot 5000 jaar oud en is uitgegroeid tot een gezellig familiegebeuren.

Hoe maak ik balkenbrij.

Ik maak het altijd zoals mijn vader het recept aan ons kinderen heeft doorgegeven. Als ik de recepten op het internet lees dan gruwel ik een beetje brrrr. Ons recept is simpel en lekker.

Neem anderhalve kilo hamschijf, ribjes of poulet

400 gr bloedworst

kruiden, nootmuskaat,peper, vleeskruiden en 3 of 4 bouilonblokjes

1 tot 2 pakken boekweitmeel

Zet het vlees net onder water op, liefst eerst in blokjes snijden en doe de kruiden erbij.

Laat zachtjes koken tot het vlees gaar is.

De laatste 15 min de bloedworst toevoegen.

Alles goed onder elkaar roeren met de boekweitmeel (water niet afschudden) en roeren tot je de lepel niet meer kunt bewegen, goed af laten koelen en bakken in een beetje zonnebloem olie dan wordt het lekker knapperig

Eet smakkelijk………..

You can go where you like,
Wherever you care,
But wherever you roam
Possum is there.
Wherever you are,
In the bush or the town,
Possum is always
Sniffing around.
Deep in the bush
In your comfortable camp,
He’ll ransack your larder
That cheeky old scamp!
And beware when asleep
Beside the campfire:
He’ll bite your big toe,
Ooo… no creature is slyer.
And in the big city
As soon as it’s dark;
Possum and friends
Will take over the park.
She will jump your back fence
With consummate ease,
And steal your vegies
With no “may I?” or “please?”
Sometimes I would like
To chasten her manner
By scratching the bark
As would a goanna,
But I haven’t the nerve,
And I think there’s no doubt
She’d only get angry
And single me out.
Yes, I’m afraid,
It’s just as I said:
Wherever you run
Old poss is ahead,
And she waits your arrival
(She’s so very shrewd)
For she thinks you’re a walking
Supermarket of food.
So stay on alert,
Be always on guard,
For possum might now
Be raiding your yard.
But listen to that…
There, you have proof…
My friend, that is poss
Thumping over your roof.
So I hope you’re convinced,
Should I need to remind you?
Wherever you go
Possum will find you.
But what can you do?
Not a thing, I suppose;
For when possum’s around…
Just stay on your toes!

By Colin Gibson

Lucky Find by Kelly Stumbles

I received a call fram a lady called Lynn. She was concerned about a little Joey that she hat seen hop across the road in front of her on the way to work. She explained that it was only tiny and nod oubt should still be with his mother. She gave the details of where she’d seen it, wich was about 10 km out the Red Range Rd where the properties of Lilburn and Sunny Glen are directly opposite each other. It was alomost 9am and I was at work with no one else to call upon I said to my boss “I just have to duck out for a while is that ok ? he said yes so off I went out hte road like a bat out of hell not knowing if I was going to be able to find this little thing. As 15-20 minutes would have passed by the time I would get there. I pulled up by the sida of the road and started to walk along the fence line clicking away in the hopes something call back. Up one side and back the other, but nothing, not a sound of any kind. I scanned the paddocks on either side looking for any movement at all, but again nothing. This   little thing could be anywhere by now and i couldn”t stay to long since I should have been at work. I was just about to give up when I thought I”ll walk towards the driveway a bit further just in case. So clicking away again I slowly headed towards the driveway. I headed up a light embankment towards some fallen braches, when i heard somethin clicking back at me. So I kept clicking till I got closer and heard clicking coming from under one of the fallen branches. It got a fright shen it saw me and tried to get out and away but I scooped it up and tucked it into my jumper. The litle Joey turned out te be a little Red-nck Wallaby ( Macropes rufogriseus) male who weighed 1130 grams and most certainly should have still been with his mother. Iwas extremly lucky to find him as he could have ended up anywhere but luckily for him he hat the sense to find a safe hidey hole. I never found any sight of his mother so as to why he was by himself hopping across a dangerous road will always be a mystery. I named him Sunny  as it was a sunny day and he was found opposite the property of Sunny Glen. He had no injuries and soon settled into his new home at my place. He has grown into a very handsome wallaby, who has transfered to pre-release at Kareen’s place on the 3rd April 2009 weighing 6kg.with his friend Mousey the Swamp Wallaby. Sp from a frantic rescue not knowing if I was going to find anything, came a beautiful Wallaby soon to be released, just what wildlife caring is all about

KAN
GAROOS AND THE ENVIRONMENT
ARE KANGAROOS IN PLAGUE POPULATIONS Government figures show that between 2001 and 2006 populations crashed across the country by 50-70%1. The Murray Darling Report talks about kangaroo density inrelation to extinction where populations below 2 kangaroos per sq.km are quasi-extinct.However IN MOST OF S.A. AND N.S.W. WHERE THE COMMERCIAL INDUSTRY EXISTS, KANGAROOS HAVE ALREADY BEEN DECIMATED TO DANGEROUS LEVELS OF JUST 2 OR LESS KANGAROOS PER SQ. KM PUTTING THEM AT GREAT RISK OF EXTINCTION IF THE KILLING CONTINUES, which it is2. Killing 10-15% of a declining population during a severe drought is catapulting macropod species into an irreversible crisis. Kangaroos are regionally extinct in areas of WA, SA, Western NSW and Vic. The average age of a red kangaroo is 2 years in New South Wales when they could live to anaverage age of 25. There were an estimated 200 million at the time of the first settlers. The official 2007 estimate is 24 million kangaroos. In 2007, 3.8 million were killed commercially (combining   nn-commercial killing, recreational hunting, government “culls,” road kills, illegal killing and uncounted joey deaths the total is closer to 7 million). There are 5 times as many sheep and more cows but nobody ever says there are plagues of sheep!IS THE KANGAROO INDUSTRY SUSTAINABLE? A $200 million kangaroo killing industry is growing at 7 per cent a year. In NSW there is evidence that up to 80% of all kangaroos taken are females. Killing such a high proportion of females is unsustainable and can lead to precipitous population declines according to a population model published in Kangaroo Keepers edited by H J Lavery. It’s also unsustainable for the industry to target the biggest kangaroos, who are the breeding stock for strong, healthy populations thereby weakening the gene pool. Combined with global warming impacts there could be serious consequences for kangaroos, especially red kangaroos. Many tourists complain of not seeing a single kangaroo on their outback tours. It would be more profitable to let    kagaroos flourish and encourage eco-tourism for the $85 billion tourism industry.
ARE KANGAROOS PESTS?
A six year study by Dr Steven McLeod at the University of New South Wales, determined: “There was no evidence of a competitive effect of red kangaroos on sheep in terms of body mass, wool growth, reproductive output of sheep or the growth and survivorship of lambs. In fact, Red Kangaroos consistently avoid areas used by sheep.” A 4yr study of Grey Kangaroos in Western Australia by CSIRO (Commonwealth Scientific & Industrial Research Organisation) found that 95% wheat crops are nevervisited by kangaroos who rarely wander more than 400 metres from their home range in the bush. Also kangaroos have virtually no impact on the country’s crops, despite claims by farmers to the contrary. Dr Graham Arnold, former senior principle research scientist, CSIRO, Division of Wildlife and Ecology, who studied the impact of kangaroos on croplands, stated in 1998: “Most kangaroos did not like to eat farm crops and would only thrive if given access to their natural foods… Unless the community manages remnant vegetation to 
minimise degradation and enhance the regeneration of native plants, kangaroos and some other native species will disappear from much of Western Australia over the next 100 years.” Gordon Grigg, author of Commercial Harvesting of Kangaroos in Australia, stated that kangaroos’ grazing requirements may have been over-estimated by as much as 500 per cent. A CSIRO study showed that kangaroos do not compete with sheep for food.
DO KANGAROOS BENEFIT THE ENVIRONMENT?
Kangaroos lessen the possibility of bushfires by eating dry grass that ignites easily.There are many species who depend on them. Their soft padded feet and long tail areintegral to the ecological health of the land, as regenerators of native grasses. Kangaroos have been living harmoniously with their environment for at least 16 million years and they are perfectly suited to their natural habitat. Any seedling that falls into the longtapering footprint of the kangaroo is buried into the hole left by the toenail. Covered and with moisture concentrated at one point, the germinated seedling has a chance of survival.Their tail drags along behind them while they are grazing, pressing the ground, rolling seeds into the earth. Kangaroos play an undeniable role in biological diversity and ecological integrity5. Their urine and faeces is a natural fertilizer (not excessively high in nitrogen which pollutes ground and surface water like livestock waste), essential to the health of the land and biodiversity. Government  statistics show that kangaroos only exert 1-8% of grazing pressure on land and in fact help the land by co-existing with livestock. Unlike livestock they do not produce greenhouse gases (methane, nitrous oxide), drink massive quantities of water, cause soil erosion, loss of soil nutrients and soil ecosystems leading to deserts. Nor do they destroy wildlife like the livestock industry does by shooting, deforestation and habitat destruction. In fact kangaroos help the environment.
KANGAROO FARMS TO SAVE THE PLANET?
Since climate change has become a daily subject, it has been suggested that Australians could eat kangaroos instead of environmentally damaging animals such as cows, sheep etc. However kangaroos are not herd animals. They are highly nervous and suffer from post-capture myopathy if caught. They can not be inspected, drenched or rounded up. Kangaroos could never replace more than a tiny fraction of the livestock Australians consume. Qld Dept of Primary Industries states that a kangaroo only produces 10 kg of useable meat, 3 kg of which is prime cuts the rest is pet food. Furthermore, the total maximum potential supply of kangaroo meat is 57,000 tonnes a year compared to the yield of 1.7 million tonnes of beef. The entire kangaroo population would need to be killed many times over each year to replace sheep and cattle.
HEALTH THREATS OF KANGAROO MEAT
Kangaroos are shot in the bush at night and gutted on the dirt. Dangling from hooks in an open truck, they are driven many hours on dusty, unsealed roads to chillers which may not be cool enough until the chillers are filled and taken to the processing plants. Their meat has to be undercooked or it will be tough and inedible. Kangaroos can harbour awide range of fungal and viral diseases, dangerous bacterial infections (toxoplasmosis, e.coli, streptococcus, staphylococcus and salmonella) along with parasites including abdominal and muscular parasites which can cause long-term illness.
IS THE KANGAROO SLAUGHTER ETHICAL?
The National Code of Practice for the Humane Shooting of Kangaroos and Wallabies permits joeys to be pulled out of the pouch and bashed to death or decapitated. The young of no other species is allowed to be killed in such a brutal way. The Code does not cover the young at foot joey orphaned when the mother is shot. A million of these joeys are tragically left to die of starvation, hypothermia or predation every year as he needs his mother’s milk every three hours up to 18 months of age. A kangaroo shooter only needs a valid firearms licence, a TAFE certificate for safe food handling and to show he can hit a target at 80m, although shooting over 200m is more common. The National Kangaroo Campaign, Australia state: “The Code is voluntary and no provision exists in it for permits/licences to be suspended in the event of failure to adhere to the Code.” Most shooting happens at night with no observation by an independent body. The government and industry claim that their shooters kill humanely by a single head   shot but statistics are taken from chillers where shooters do not bring body-shot animals. There is no monitoring of kangaroo numbers which have been body shot. Many kangaroos are shot in the face and run off with their mouth or face blown off to die in extreme pain of infection and starvation.
AUSTRALIA’S APPALLING CONSERVATION RECORD
Of 53 species of kangaroos, 29 are now threatened and 6 extinct. Australia has the worst record of extinctions of any country having exterminated one third of its wildlife in just 200 years. The commercial killing of kangaroos is the largest land-based wildlife slaughter on earth, kills more unweaned young than any other country and is as shameful as the Japanese whale slaughter and the Canadian seal hunt.

Crikey! Join the party at Australia Zoo on July 24, when our pint-sized Wildlife Warrior turns 11!It’s Bindi’s Birthday and she wants all kids to come to the Zoo for FREE* to join her you-beaut Masquerade party!Gates are set to open at 8:00am so get in early to get a FREE muffin and enjoy all the marvelous masquerade action…

What’s on:

• Jessica Mauboy is coming along to perform for everyone in the Crocoseum. Wooo-hoo! Note: this performance will affect the normal morning show time.

• Dance dance dance in the giant ballroom smack-bang in the middle of the Zoo! Learn how to dance like a fairytale Princess from the very best.

• Circus act ‘Flipside’ will be joining in on the action and holding circus lessons throughout the day. Bring your little ‘jesters in training’ along to learn to juggle, fly on the MASSIVE trapeze, throw a diablo, or hula hoop all day long!

• Don’t forget it’s a Masquerade party to come dressed in your best Masquerade attire. Plus register at admissions from 8:00am for the Crocoseum fashion parade for your chance to WIN some ripper prizes. Categories include Prince and Princesses (0-12yrs) and Kings and Queens (13yrs +) but hurry, there are only 20 places available for each!

• Be one of the first 1000 people through the gates (opening early at 8am on July 24) and receive a FREE DVD thanks to Magna Pacific

• Register to take part in the fun cookie and cupcake decorating classes run by Green’s. How good is this, you even get to taste test your own artwork afterwards!

• If you leave your masquerade masks at home, you can get FREE Masquerade face painting throughout the day.

• Put your creative skills to the test with our mask making craft activity and have a go at the very special Bindi’s Birthday colouring competition to win a ripper prize! Or get creative with SandWizard and do Sand Art with SandWizard. Creative, magical fun, for everyone! For more information about SandWizard, click HERE!

Plus, don’t forget to enter our Major Prize Draw competition for your chance to WIN some awesome prizes, including a Magna Pacific prize pack, a Body Shop pamper pack, a Greens hamper filled with delicious goodies and much much more!

Don’t miss Bindi’s 11th Birthday- it will be the biggest and wildest yet! Stay tuned for more details and updates.

*Kids aged up to 14 years accompanied by an adult will receive FREE entry into Australia Zoo on 24 July.